dinsdag 23 januari 2018

Ahed Tamimi terecht gearresteerd en vastgehouden? (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/01/21/ahed-tamimi-terecht-gearresteerd-en-vastgehouden/

 

= IMO Blog =

 

Afgelopen woensdag besloot een Israelische militaire rechtbank om Ahed Tamimi tijdens haar proces in voorarrest te houden. Volgens Human Rights Watch kan het proces maanden duren omdat de aanklager 18 getuigen wil oproepen, aldus een Belgische krant (Vreemd genoeg zag ik er woensdag niks over op het NOS journaal, noch op hun website. Misschien vonden ze het zelf ook wat gortig worden qua belangstelling voor een verder eigenlijk niet zeer relevante kwestie?).

 

Afgelopen zondag berichtte de NOS in het achtuurjournaal wel vrij uitvoerig over de zaak, waarbij vader Bassem voor de camera mocht vertellen hoe trots hij is dat “iedereen in de wereld over haar praat en dat ze een voorbeeld is geworden voor haar generatie”. De verslaggeefster zelf (Arlene Gelderblom) vertelde dat zij een symbool is geworden voor het Palestijnse verzet. Zo zien ze het graag in huize Tamimi: de hele wereld praat over hun moedige vrijheidsstrijdster, het haalt de journaals in tientallen landen. Ook maandag was er weer een (ditmaal kort) bericht, dat de beslissing twee dagen werd uitgesteld naar woensdag.

 

Wellicht had Israel haar beter niet kunnen oppakken. Het was te verwachten dat dit een hoop media aandacht zou genereren. Maar blijkbaar was de maat vol, zo’n vier dagen na het incident met de soldaten en een almaar populairder wordende propaganda video. Volgens velen was het onaanvaardbaar dat Israelische soldaten keer op keer worden belaagd en vernederd zonder iets terug te kunnen doen (dat zou de allergrootste beloning zijn voor dit ‘heroïsche’ verzet, wat het dus ook een stuk minder heroïsch maakt dan het op het eerste gezicht overkomt). Ze werden bovendien gehinderd bij hun werk, het bewaken van de nederzetting en tegengaan van gewelddadig protest. Zoals gezegd, ik heb twijfels bij die (en vele andere) nederzettingen, maar die moeten niet worden opgegeven als beloning voor dergelijke protesten maar in ruil voor concessies van Palestijnse zijde, zodat aan beide kanten obstakels voor de vrede worden weggenomen. Dat Abbas daar niet erg voor in is, bleek maar weer eens tijdens zijn onverzoenlijke speech van eerder deze week.

 

Over wat er precies voorviel die dinsdag voor kerst doen uiteraard verschillende versies de ronde. De Tamimi’s beweren dat de soldaten hun huis waren binnengedrongen, van alles meenamen en natuurlijk vrouwen en kinderen sloegen. Bassem verklaarde tegenover Ynet dat “the occupation forces from the Border Police behaved cruelly and used violence. They carried out searches in our home and caused damage, they confiscated computers, cellphones, cameras and every other electronic device. They hit the children afterwards and forcefully took their phones.”

 

Het verhaal van het leger is iets anders:

The IDF said that more than 200 Palestinians lobbed rocks at soldiers during the protest, adding, “Several Palestinians entered a nearby home and continued throwing rocks at soldiers from inside the home with its occupants’ consent. Forces removed the rioters from the home and remained standing in the entrance in order to prevent further entry. Later, several Palestinian women came out to face the soldiers in order to incite provocation.”

 

Vreemd genoeg zijn er daarvan geen beelden. Het leger onderzoekt de zaak echter nog.

Inmiddels hebben de beide soldaten die werden belaagd getuigd tegenover de Criminal Investigation Division (CID) van het IDF, zo meldt Ynet. Er waren verschillende rellen in het dorp die dag, en vanuit het huis van de Tamimi’s werden, zoals vaker gebeurde, stenen gegooid naar de soldaten. Ze gingen het terrein van het huis op om daar een einde aan te maken:

 

The company commander said he and the soldier stood at the Tamimi residence’s courtyard for 20 minutes until several family members went out and drew close to them. “Two girls, two older women and maybe eight more children and four adults came out. The two minors then came to us. They were speaking Arabic, which I can’t understand and so I didn’t know what they were saying,” he recounted.

 As for the assault itself, the officer said, “One of the minors (Ahed), a blonde girl of 12 or 13, wearing a light denim jacket, started shoving, kicking and raising her hands at me. She slapped me and punched my signal operator in the face. The other minor (Nur) was less violent. She mostly pushed me. Then an older woman arrived, tried reining the girls in but failed.”

Asked why the two attackers were not arrested at the time, he replied, “There were two more families behind them—roughly 12 people—and there were two of us. If we had arrested them, it might have ended badly for us. In addition, we were in the midst of a large scale disturbance with not enough manpower.”

 

Tot zover de moed om als klein meisje zomaar die enge gevaarlijke soldaten aan te vallen. Niet alleen weten ze dat iedere reactie leidt tot gezichtsverlies (en erger) voor Israel en de soldaten daarom toch niks zullen doen, ze vormden ook gewoon simpelweg een overmacht. Er waren bovendien meer rellen en niet genoeg soldaten om die adequaat te beëindigen. De andere soldaat meldt nog flink in het gezicht te zijn getroffen.

Ahed zei eerder al dat ze wel als martelaar zou willen sterven voor de Palestijnse zaak:

 

A family relative said that Ahed would often express a desire to die as a martyr. “She would say ‘I am not scared of them arresting me or killing me. I am struggling for the Palestinian people. Many martyrs have fallen and they deserve a lot. Maybe there will be more martyrs and I will be one of them.’”

 

De vraag is waarom de media zoveel aandacht besteden aan een blond en brutaal meisje dat geweld gebruikt tegen soldaten en om die reden wordt opgepakt en berecht. Als dat het ergste is dat in dit conflict gebeurt, dan gaat het goed daar en kunnen we misschien onze aandacht en energie reserveren voor belangrijkere kwesties.

(De foto uit 2012 bij de Avaaz petitie.)

 

De bewondering voor haar van de bekende pro-Palestijnse activisten kan uiteraard niet uitblijven. The Rights Forum besteedt maar liefst vijf artikelen aan de jongedame, en roept uiteraard op tot haar vrijlating. Een petitie van Avaaz heeft inmiddels zo’n 320.000 handtekeningen. De foto van haar bij die petitie is overigens uit december 2012, toen ze volgens verschillende websites 13 jaar oud was. Ook een VN mensenrechtencommissaris uitte kritiek en Amnesty International vindt dat ze onmiddellijk en onvoorwaardelijk moet worden vrijgelaten. Amnesty roept op tot haar vrijlating en is ook een petitie gestart. Uiteraard wordt hier niet vermeld dat zij en haar familieleden geweld tegen Israelische burgers ondersteunen en verheerlijken, dat er geregeld stenen vanuit hun huis werden gegooid en naar de nabijgelegen nederzetting. Ook benadrukt Amnesty dat ze 10 jaar gevangenisstraf kan krijgen terwijl die kans klein is.

 

Een belangrijk argument daarbij is, dat ze pas 16 is en dus minderjarig. Sommigen noemen haar zelfs nog een kind. Er is echter twijfel over haar leeftijd aan pro-Israel zijde. Zo won ze eind 2012 een lokale anti-Israel prijs in Turkije, en verschillende anti-Israel websites schrijven dat ze toen 13 was, vijf jaar geleden dus. Ze oogt ook ouder dan 11 op de foto’s tijdens die ceremonie. Ook Al Jazeera schrijft dat ze 13 was toen ze die prijs kreeg: “At age 13, Ahed won the Handala Courage Award in Turkey…”, maar schrijft ook dat ze nu 16 is. Rekenen is ook een vak, zullen we maar zeggen. Blijkbaar schreven Turkse en Arabische sites toen algemeen dat ze 13 was, en nu neemt iedereen de leeftijd van 16 over, zonder even terug te rekenen. Als ze 18 is zou dat de kritiek dat Israel een kind oppakt en gevangenhoudt voordat ze is veroordeeld, ondergraven. Overigens ziet ze er op de beelden tijdens de uitreiking van die onderscheiding eerder als 13 dan als 11 uit. Toen had het nog geen pr functie haar leeftijd te verlagen, 13 is immers al piepjong genoeg, maar nu ze inmiddels 18 is ligt dat anders. De eerste beelden van haar zijn nog een paar jaar ouder; was ze eind 2012 pas 11 (en nu dus 16), dan was ze  nog onder de 10 jaar op de eerste beelden. Dat lijkt me behoorlijk onwaarschijnlijk. Dit alles maakt het aannemelijk dat ze nu 18 is en geen 16, en de oudere leeftijdsweergaven geloofwaardiger omdat er toen geen motief was daarmee te rommelen. Ik vind het overigens zeer misleidend dat Avaaz een foto gebruikt van vijf jaar geleden, om haar zo extra kinderlijk en onschuldig te laten overkomen.

 

Ik zou het persoonlijk onverstandig en ook disproportioneel vinden als zij een lange gevangenisstraf zou krijgen. Ze kan officieel tot 10 jaar krijgen, maar die kans wordt klein geacht. Militair recht is uiteraard een stuk strenger dan gewoon burgerrecht, en de familie Tamimi speelt een belangrijke rol bij rellen en gewelddadig optreden tegen het Israelische leger. Pro-Palestijnen zullen zeggen dat dat hun goed recht is, want je mag je verzetten tegen geweld en bezetting. Maar daarmee worden zijzelf ook deelnemers aan de strijd en zijn niet langer onschuldige burgers die bescherming verdienen van de bezetter. Wanneer vanuit het huis van de Tamimi’s stenen worden gegooid wordt dit huis een legitiem militair doelwit volgens het oorlogsrecht, en mogen soldaten dit binnengaan en spullen confisceren. Zij heeft dan niet het ‘recht’ soldaten met geweld tegen te houden die daaraan een einde willen maken, en mag dus opgepakt worden en berecht als zij dat toch doet.

Het is, gezien alle voorspelbare commotie die dit teweeg heeft gebracht, natuurlijk zeer de vraag of ze überhaupt opgepakt had moeten worden. De Israeli’s wilden een daad stellen maar zoals te verwachten viel, zijn de nadelen groter dan de voordelen. Israel had beter wat meer dan twee soldaten naar het huis van de Tamimi’s kunnen sturen om deze vernederende scene te kunnen voorkomen. Zoals gezegd is ook die hele nederzetting naast dat dorp om het voorzichtig te zeggen niet zo handig, en kan het niet dat kolonisten gewoon land en water inpikken. Kleine nederzettingen diep in Palestijns gebied zorgen voor veel frictie en vestigen steeds weer de aandacht op de minder fraaie kanten van de bezetting, terwijl hun strategische waarde (een argument van veel kolonisten) nogal twijfelachtig, zo niet negatief is.

De nederzetting Halamish werd in de jaren ’70 gevestigd in een voormalig Brits fort, maar de protesten in Nabi Saleh begonnen tijdens de tweede intifada, aldus Wikipedia. Als reden voor de wekelijkse demonstraties wordt echter vooral verwezen naar een waterbron nabij de nederzetting, die altijd werd gebruikt door de Palestijnen en door de kolonisten min of meer werd geconfisceerd, een boomgaard die in een zogenaamde ‘prijskaartjesaanval’werd vernield en land waar de Palestijnen niet meer konden werken omdat er een hek was geplaatst. Volgens een legerofficier die door de bekende journalist Nahum Barnea werd geraadpleegd, bepaalde een stafofficier voor archeologie dat de bouwwerken van de kolonisten bij de waterbron moesten worden afgebroken (wat niet gebeurd is) en dat de Palestijnen op weekdagen behalve vrijdag toegang tot de bron kregen. Het hek werd neergehaald maar niet verwijderd, waardoor beide partijen niet tevreden waren. Maar de inwoners van Nabih Saleh kwamen met nieuwe eisen en wilden nu stukken land terug die middenin de nederzetting lagen. Daarop besloot men eerst de protesten te negeren maar dat bleek geen optie toen de Palestijnen tot aan de nederzetting marcheerden en met molotov cocktails naar de kolonisten gooiden.

 

De indruk die ik eruit krijg is dat men in Israel erg op twee benen hinkt. Soms probeert men oprecht aan de Palestijnse grieven tegemoet te komen, dan weer wordt de kolonisten, die nogal voor eigen rechter spelen en bijvoorbeeld illegaal hekken neerzetten en structuren rond zo’n bron bouwen, de hand boven het hoofd gehouden. Mogelijk was men aanvankelijk (kort na de ‘prijskaartjes’ aanval) ook welwillender dan later toen er steeds nieuwe en onrealistischer eisen werden gesteld door de Palestijnen, en er ook een rechtsere regering in Israel was gekomen. Ondertussen trokken de wekelijkse demonstraties en de soms harde Israelische reactie internationaal de aandacht en leidden ook tot interne kritiek. Israel werd daarbij met een lastig probleem geconfronteerd: minderjarigen, soms nog jonge kinderen, die met stenen gooien en op Israelische soldaten werden afgestuurd, waarbij ook nog eens vaak werd gefilmd.

Het is een slimme en veel gebruikte Palestijnse strategie: door kinderen en vrouwen in te zetten zet men Israel voor het blok, en te kijk voor de internationale media. Elk optreden tegen een schijnbaar minderjarige vrouw versterkt het beeld van bezetter tegenover de underdog die voor zijn recht en vrijheid strijdt. Niets ondernemen geeft de Palestijnen een flinke voorsprong. Vanuit het huis van de Tamimi’s wordt geregeld met stenen gegooid. In de Gazastrook verscholen Hamas terroristen zich in huis tussen de vrouwen en kinderen, en werden vrouwen op daken gezet om te voorkomen dat een huis met terroristen erin werd gebombardeerd. Kinderen trekken internationaal de aandacht, zoals de beelden die in september 2000 de wereld overgingen van het Palestijnse jongetje Mohammed Al Dura dat in de armen van zijn vader stierf. Dat het toch wat anders bleek te liggen nadat het leger de zaak had onderzocht, kreeg niemand meer mee.

 

De heldenstatus die Ahed nu volgens velen heeft bereikt is nog een stuk disproportioneler dan de eventuele lange gevangenisstraf die haar te wachten staat. Ze wordt zelfs met Jeanne d’Arc en wat recenter Rosa Parks en Malala Yousafzai vergeleken. Ze is een symbool geworden, maar ook een instrument in handen van de pro-Palestina beweging. Palestijnen schoppen het overigens al snel tot een Ghandi of Mandela. Israel doet er goed aan daar rekening mee te houden en niet steeds munitie aan haar vijanden te verschaffen.

Ratna Pelle

 

zondag 14 januari 2018

IMO - Ahed Tamimi: vrijheidsstrijdster of nieuwe filmster?

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/01/14/ahed-tamimi-vrijheidsstrijdster-of-nieuwe-filmster/

 

= IMO Blog =

Vlak voor kerst werd de mediagenieke Palestijnse Ahed Tamimi gearresteerd, nadat een video viraal was gegaan waarop te zien was hoe ze soldaten had geslagen en geschopt. Ik kwam jaren geleden al filmpjes van haar tegen op o.a. het weblog Elder of Ziyon, waarbij me opviel hoe rustig de Israelische soldaten bleven terwijl zij, toen pas rond de 10 jaar oud, en andere vrouwen, tegen ze schreeuwden, duwden, jenden en zelfs beten. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat soldaten uit andere landen in een conflictsituatie zo zouden handelen. In Iran, Turkije of Rusland zou je dat niet moeten proberen, en doet dus ook niemand dat. Omdat je weet dat je daar niet met het leger kunt sollen en omdat de oppositie hun kinderen niet op deze manier wil inzetten en in gevaar wil brengen. En omdat er ook veel minder internationale en media-aandacht voor zou zijn, en wie wil dat zijn kinderen wegrotten in een gevangenis?

Elad Zigler vroeg zich afgelopen week in de Volkskrant ook al af waarom een vader die beweert dat Israelische soldaten Palestijnse kinderen ontvoeren om hun organen te stelen, zijn dochter erop uit stuurt om deze soldaten te confronteren, terwijl de moeder een en ander op film zet? Blijkbaar weet hij dat dat onzin is, maar denkt dat zulke aantijgingen de Palestijnse zaak toch ten goede komen. In alle video’s die er inmiddels van een schreeuwende, tierende, boze, slaande en schoppende Tamimi tegenover soldaten zijn, zie je die soldaten nergens geweld gebruiken. Ze zijn de rust zelve. Toch doen die video’s het goed onder Palestijnen en hun sympathisanten, waar ze een ware hedenstatus heeft verworven. Dat die soldaten het zich allemaal laten aanleunen – in rechts Israelische kringen is daar de nodige kritiek op gekomen – doet daar niks aan af.

De acties van Tamimi staan zoals gezegd regelmatig op camera, niet gefilmd door het Israelische leger als bewijs van haar agressie, maar door haar moeder of andere familie en mededemonstranten die haar als heldin zien. Haar vader Bassem is een belangrijke figuur in de wekelijkse demonstraties in hun dorp Nabil Saleh tegen de nabijgelegen nederzetting die land en water van het dorp zou hebben gestolen en de afscheidingsbarriere. Over die nederzetting kun je zeker je twijfels hebben, over de wekelijkse demonstraties echter ook. Vaak wordt er met stenen gegooid, wat door het leger vervolgens met traangas en rubberkogels wordt beantwoord. Het is een kat- en muisspel, een welhaast wekelijkse traditie waarvan het verloop al nagenoeg vaststaat. Doden vallen er zelden, toch zetten de demonstraties Israel weer op de kaart als bezetter en onderdrukker, iedere keer opnieuw. Menige documentaire is al aan Nabil Saleh gewijd, met bijna altijd dezelfde teneur: het moedige Palestijnse volksverzet tegen de Israelische overmacht. Alleen om die reden al doet die nederzetting Israel meer kwaad dan goed.

De Tamimi familie speelt zoals gezegd een belangrijke rol in deze protesten. Ook steunen zij geweld tegen Israel en hebben ze opgeroepen tot een derde intifada. Op facebook en twitter worden aanslagen en geweld verheerlijkt. Ahed Tamimi’s moeder heeft tijdens de zogenaamde messenintifada op facebook instructies geplaatst waar het best soldaten te steken. Ook steunde ze terreuraanslagen:

She justified the Sbarro massacre as “an integral part” of this struggle, adding that “everyone fights in the manner in which he believes. There is armed uprising, and there is popular uprising. I support every form of uprising.”

In een artikel in Haaretz worden meer voorbeelden gegeven:

Nariman Tamimi – Bassem’s wife and Ahed’s mother – hardly ever fails to take to Facebook after a terrorist attack to praise the perpetrator as a hero. The frightening depth of Nariman Tamimi’s hatred is reflected in a Facebook post she shared from a Tamimi family member in June 2016.

That post honored the teenage Palestinian terrorist who had just killed 13-year-old Hallel Yaffa Ariel in her sleep, after breaking into her home. As far as the Tamimis are concerned, the murder of the Jewish teen by a Palestinian just a few years older than her helped “to return to the homeland its awe/reverence.

Ahed Tamimi heeft op facebook haar waardering voor Ahlam Tamimi uitgesproken, die een belangrijke rol bij de aanslag op de Sbarro Pizzeria speelde waarbij 15 mensen omkwamen. Ik herinner me nog de zeldzame beelden van haar op Een Vandaag, waar ze verrukt reageert als ze hoort dat er wel acht kinderen waren gedood en geen drie zoals ze dacht.

Een ander familielid schrijft berichten op twitter onder de naam ‘screamingTamimi’, zoals:

“Our martyers r paving our freedom way with blood, we promise u 2 follow ur steps until freedom, we will never 4give” // “I do hate Israel, i do hate zionisim, i wish a thrid Intefada coming soon and people rais up and kills all these zionist settlers everywhere” // “Vampire zionist celebrating their Kebore day by drinking Palestinian bloods, yes our blood is pure & delicious but it will kill u at the end.”

Steeds als er aanslagen zijn, prijst ze de plegers en roept op tot meer geweld.

Ook Ahed Tamimi zelf zou op facebook terroristen hebben verheerlijkt, maar ze was zo slim een aantal posts te verwijderen. Na haar arrestatie heeft ze zich echter ook duidelijk voor geweld tegen Israel, ook burgers, uitgesproken:

“I hope that everyone will take part in the demonstrations as this is the only means to achieve the result,” [Tamimi] said. “Our strength is in our stones, and I hope that the world will unite to liberate Palestine, because [Donald] Trump made his declaration and [the Americans] need to take responsibility for any response that comes from us,” Ahed added, apparently referring to the US president’s decision last month to recognize Jerusalem as Israel’s capital.

Whether it is stabbings or suicide bombings or throwing stones, everyone must do his part and we must unite in order for our message to be heard that we want to liberate Palestine,” she concluded.

Hoewel dit in een opiniestuk in de Volkskrant werd aangehaald, werd dit aanvankelijk niet door de media opgepikt. De lijn van de Nederlandse media was dat ze voor de Palestijnen een held is, maar in Israel Shirley Temper wordt genoemd ‘een combinatie van de naam van het Amerikaanse kindsterretje Shirley Temple en het Engelse woord voor ‘drift’ (temper), aldus de NOS. Ook schrijft de NOS dat:

Palestijnen zien in Tamimi een verzetsheldin, die met blote handen twee zwaarbewapende militairen te lijf gaat. Linkse Israëliërs prijzen de kalmte van de militairen. Maar rechtse Israëliërs vinden het een schande dat de Tamimi’s ongestraft de militairen konden belagen.

De Gelderlander haalt zelfs de altijd scherpe Paul Damen van Jonet en het NIW aan:

Columnist Paul Damen van The Post Online noemde de jonge activiste vandaag een ‘Shirley Temper’, ‘die haar hele jeugdige leven als een gedresseerde aap door haar ouders (tegen betaling) voor de Westerse pers geduwd wordt om te krijsen zodra de camera’s lopen’.

Een wat haastige journalist blijkbaar, want met even googelen had hij in een minuut kunnen zien dat de bijnaam Shirley Temper al jaren geleden is bedacht en op pro-Israel blogs veelvuldig wordt gebruikt. Wellicht om te voorkomen eenzijdig pro-Israel over te komen wordt ook nog even snel een pro-Palestijnse bron en idiote aantijging aangehaald: Ze zou bewust van gevangenis naar gevangenis worden gebracht om haar uit te putten en zelfs zijn gemarteld, aldus het immer betrouwbare, degelijke en evenwichtige (tussen aanhalingstekens) Mondoweiss.

Monique van Hoogstraten beschrijft in Trouw hoe Ahed Tamimi ‘alle clichés over Palestijnen doorbreekt’, en haar heldenstatus groeit door haar opsluiting en nog meer zal groeien als ze straks wordt veroordeeld.

“Het helpt dat het geen donkere baardige man betreft, of een Allahu Akbar-schreeuwende vrouw met hoofddoek. Hier staat een knap meisje met blauwe ogen en wapperende krullen moedig tegenover uniform en wapens.”

Ahed Tamimi is inderdaad een belangrijk symbool geworden in het Westen van de Palestijnse ‘vrijheidsstrijd’ en onverzettelijkheid. De bekende antizionisten prijzen haar, er zijn campagnes en petities gestart om haar vrij te krijgen. Maar ook voor deze arrestatie was zij al bekend, en sprak bijvoorbeeld op een conferentie in het EU parlement, samen met Leila Khaled die o.a. zei:

“The Nazis were tried in Nuremberg for their crimes. Today, Israel is experiencing impunity. You must bring the war criminals to justice and tell your governments that they must cease all cooperation with the Zionist state.”

En ze heeft van president Erdogan persoonlijk een ‘Courage Award’ gekregen. Dat ze blond en fotogeniek is en westerse kleren draagt helpt waarschijnlijk zeker, net als haar acteertalent. Ze staat steeds net wat te gelikt voor de camera, in verschillende foto’s zelfs in een speciale jurk van Arafatsjaalstof (zie o.a. hier). Een en ander komt behoorlijk geënsceneerd over, en ook daar is een term voor bedacht in de pro-Israel blogosfeer: Pallywood.

Ratna Pelle

 

donderdag 11 januari 2018

‘Heldin’ Ahed Tamimi nam recht in eigen hand en wordt rechtmatig vervolgd

 

Photo by Haim Schwarczenberg.

 

Zestien jaar is ze, de Palestijnse Ahmed Tamimi. Monique van Hoogstraten schrijft in Trouw  over haar dat 'Tamimi tot een ware heldin van de Palestijnen is uitgegroeid'. Van Hoogstraten sluit zich hiermee kritiekloos bij de grote schare van Palestijnse en niet Palestijnse bewonderaars van Tamimi aan, want ze laat in haar stuk achterwege dat de daden van Tamimi strafbaar, of op zijn minst controversieel zijn. Bovendien is Tamimi, gelet op haar jeugdige leeftijd en achtergrond, in werkelijkheid eerder een tragisch figuur dan een heldin.

Recent schopte en sloeg Ahmed Israëlische soldaten en die confrontatie was zeker niet de eerste keer. Zij is al jaren geleden door haar vader Bassem tot het plegen van verzet tegen Israël aangezet. Vader Bassem wordt door Van Hoogstraten omschreven als 'een befaamd organisator van een wekelijks geweldloos protest' in zijn dorp Nabi Saleh, tegen de Israëlische nederzetting Halamish die land en water van het dorp zou hebben gestolen. Het daartegen in verzet komen door zijn dochter mag dan een heel groot deel van de wereldbevolking aanspreken, maar het slaan en schoppen van soldaten is in principe verboden. Nele Verlinden van het Centrum voor Global Governance Studies (KU Leuven) zegt in De Morgen over het recht zich te verzetten tegen de bezetter: "Dat staat zeker niet zo in de Conventie (van Geneve T.Tj) Het klopt wel dat soldaten een legitiem doelwit vormen in tijden van oorlog, in tegenstelling tot burgers die bescherming genieten. Maar wanneer burgers het heft in eigen handen nemen en geweld plegen, dan verliezen zij automatisch dat recht op bescherming."
Tamimi heeft duidelijk het heft in eigen hand genomen en geweld gepleegd en zal daarvoor moeten worden berecht. Gelet op haar leeftijd en achtergrond is het te hopen dat zij daarbij goed wordt opgevangen en haar straf educatief van aard zal zijn wat haar de gelegenheid geeft om een bredere en ook eigen visie op alles te kunnen ontwikkelen.

 

Tjalling

 

donderdag 21 december 2017

Artikel van Akkerman in Trouw gaat voorbij aan de realiteit

- Door Tjalling -

Stevo Akkerman schreef op 17 december een op het eerste oog mooi artikel in het katern Religie en filosofie van Trouw. Akkerman laat daarin Munther Isaac uitgebreid aan het woord komen. Munther Isaac is afkomstig uit de Palestijnse gebieden, rector van het Bethlehem Bible College en predikant in de evangelisch-lutherse kerk in Palestina. Isaac heeft op het eerste gezicht een genuanceerde kijk op de realiteit. Hij neemt ook het Oude Testament in de verdediging, wat opmerkelijk is voor een Palestijnse christen. Echter schijn bedriegt en bij nadere beschouwing komt helaas toch weer die venijnige ondertoon jegens Israël aan de oppervlakte. Die is ‘dat er op Bijbelse gronden nóóit een link zou mogen zijn naar exclusief recht van de joden op land’. Isaac daarover:

Land is nooit exclusief joods, islamitisch of christelijk, elk land is van God, en dus van iedereen.

Dat is een mooie uitspraak, maar in de praktijk niet te realiseren. Absoluut niet. Men kan goed leren van ervaringen uit het verleden, maar dat heeft Isaac op dit punt niet gedaan. Afwijzing van de stelling dat elk land van God is zou volgens Isaac de oorzaak zijn van het Israëlisch-Palestijns conflict. De werkelijkheid daarentegen, heeft ook al in een ver verleden geleerd dat er op de wereld geen veilige plaats was voor Joden. Er is immers tot op de dag van vandaag sprake van permanent antisemitisme. Aan het eind van de negentiende eeuw bijv. waren er zeer ernstige pogroms in Rusland waardoor veel Joden die daar woonden noodzakelijkerwijs moesten vluchten. Het waren deze pogroms die de directe aanleiding vormden voor het tot stand komen van het Zionisme. Tijdens het 5e Zionistencongres te Basel in 1901 werd het Joods Nationaal Fonds opgericht met het doel om Israël te ontwikkelen en leefbaar te maken ten behoeve van al zijn bewoners. De ontwikkelingen zijn sindsdien niet gestopt. Na de Balfourverklaring, de aanname door de VN van het verdelingsplan van Palestina eind 1947 en de daaropvolgende onafhankelijkheidsoorlog (voor de Palestijnen de Nakbah) resulteerde dit alles in het ontstaan van de Joodse staat Israël. Met dat laatste is Isaac, ondanks zijn schijnbaar genuanceerde houding, zeker niet blij. Daar komt dan ook zijn ergste venijn aan de oppervlakte. De Palestijnen zouden meer dan om mooie antwoorden vragen, een boycot van Israël willen. Die boycot is er al in de vorm van de Boycot, Desinvesteringen en Sancties (BDS). Anders dan wat de BDS over zichzelf zegt en Munther Isaac over de Palestijnse houding, zijn beide beslist niet geweldloos. De organisatoren van de BDS wijzen stelselmatig het bestaansrecht van Israël als Joodse staat af en de vele zelfmoordaanslagen van Palestijnse terroristen zijn ronduit gruwelijk.

Het is, zeker vanuit de locatie èn positie van Munther Isaac, heel gemakkelijk om te beweren dat elk land van God zou zijn. De werkelijkheid heeft heel wat anders geleerd en gelet op zijn artikel in Trouw heeft ook Akkerman daar kennelijk geen boodschap aan.

 

 

vrijdag 15 december 2017

Kinderachtig gezeur over Hollandse maand bij Shufersal

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/12/15/kinderachtig-gezeur-hollandse-maand-shufersal/

 

Gilo zou een ‘illegale Israëlische nederzetting’ zijn

 

– Door Tjalling, –

 

Recent was het ‘Hollandse maand’ bij Shufersal, een grote Israëlische supermarktketen. De promotiemaand werd op een feestelijke en passende manier voorzien van afbeeldingen van grachtenpanden en bollenvelden, en het bekende Holland-logo, kortom ‘Holland in een Israëlische super’. De Hollandse week zal vast ook goed in de smaak zijn gevallen bij Israëlische Arabieren, veel van hen zijn dol op stroopwafels en nu konden ze die kopen. De promotiemaand viel helaas niet bij iedereen in de smaak.

 

Om te beginnen al niet bij het The Rights Forum. Dat was trouwens wel te verwachten. Dat Forum hakt altijd in op Israël, wat meestal neerkomt op venijnig gezeur. Zo ook nu weer. Boven een artikel op de site van TRF prijkt een foto van de Hollandse maand die genomen is in de Shufersal vestiging te Gilo, een Joods stadsdeel van Jeruzalem. De foto was bedoeld als bewijsmateriaal om daarmee een uitspraak van minister Zijlstra te kunnen weerleggen. Hij had in verband met de Hollandse maand gezegd dat ‘de Nederlandse ambassade heel zorgvuldig geweest was bij de activiteiten die zij heeft ondernomen. Die waren alleen toegespitst op de supermarkten in Israël’. Volgens TRF ligt Gilo niet in Israël, omdat men bij TRF schijnt te kunnen wat voor iedereen anders onmogelijk is, namelijk de enig juiste definitie van Israël te geven. Daaronder valt wat hen betreft Gilo kennelijk niet. De definitieve grenzen van Israël kunnen het beste worden vastgesteld als resultaat van rechtstreekse vredesonderhandelingen. Gilo is een wijk in het zuiden van Jeruzalem, waarvan de grond al voor WO2 door Joden was gekocht. Volgens het delingsplan van de VN zou het onderdeel worden van de aparte status van Jeruzalem, maar in 1948 werd het door Jordanië veroverd. In 1967 nam Israël het in, en voegde het bij de gemeente Jeruzalem. Vanaf 1971 werden er huizen gebouwd en werd het een Joodse wijk. Het staat nu al vast dat Gilo definitief bij Israël zal blijven in enig vredesakkoord, maar dat is nog niet officieel. Omdat dit nog steeds niet zo is kon de foto in de Shufershal vestiging te Gilo een welkome, en tegelijk hèèl kinderachtige, aanleiding zijn voor TRF om hun geschut tegen Israël maar weer eens in stelling te brengen.

 

Door de abjecte houding van TRF oprichter Dries van Agt jegens Israël, heeft hij zichzelf en zijn forum al behoorlijk gediskwalificeerd en wordt zelfs niet meer door elke Israëlicriticaster serieus genomen. Maar vanuit de Tweede Kamer was er ook kritiek op de Hollandse promotiemaand. SP-Kamerlid Sadet Karabulut had problemen met het feit dat de supermarktketen ook actief is in Israëlische nederzettingen, wat volgens haar in strijd is met het Nederlandse ontmoedigingsbeleid. Nu moest minister Zijlstra wel in actie komen en stuurde een brief aan de Tweede Kamer waarin hij verklaarde ‘dat Shufersal zelf de producten heeft gekozen en ook zelf verantwoordelijk is geweest voor de promotie en de distributie’. De ambassade heeft Shufersal geïnformeerd over het Nederlandse ontmoedigingsbeleid (het actief ontmoedigen van Nederlandse bedrijven om te investeren in Israëlische -bouw-projecten op de Westelijke Jordaanoever T.Tj). Het ontmoedigingsbeleid is echt iets anders dan een boycot tegen Israël. Er is immers geen handelsban. Bedrijven bepalen zelf welke activiteiten zij ontplooien en met welke partners zij samenwerken, met inachtneming van de OESO Richtlijnen. De problemen die Kamerlid Karabulut heeft, hebben dus te maken met het ontmoedigingsbeleid waarin de eindverantwoordelijkheid wordt gelaten aan bedrijven zelf.

 

De aanvankelijke uitspraak van minister Zijlstra m.b.t. de betrokkenheid van de ambassade was correct geformuleerd. De activiteit die de ambassade heeft ondernomen was het informeren van Shufershal over het ontmoedigingsbeleid en lijkt mij voldoende zorgvuldig. Als Kamerlid Karabulut verstandig is, of juister uitgedrukt geschikt voor haar functie, dan zal de brief van minister Zijlstra ook voor haar afdoende zijn geweest. Men kan zich echter in alle bochten wringen, links of rechtsom, op het begrip ‘Israël’ kan elk zinnig mens worden kapotgeschoten, want wat is Israël per definitie precies?

In Encyclio.nl maar liefst 14 definities van `Israël’ waarvan hier de eerste drie.

1: Israël zelfst.naamw. [land|land=Israël] een land in het Midden-Oosten gelegen aan de Middellandse Zee 

2: Israël ligt in het Midden-Oosten en grenst aan Libanon, Syrië, Jordanië, Egypte en de Palestijnse Autoriteit. Israël is een smal, langgerekt land en kent van west naar oost 3 landschappen: de kustvlakte, het westelijk bergland en de slenk van el Ghor…

3: Israël (Ivriet: Medinat Jisraeel, Arabisch: Dawlat Isra’il = Staat van Israël), is een republiek in het Midden-Oosten in het werelddeel Azië. De totale oppervlakte van Israël is officieel 20.770 km2, en het land is daarmee ongeveer half zo groot als Nederland. Dit is volgens de grenzen van 1949, dus exclusief de bezette gebieden en de Palestijn…

In dit verband zou dan de derde definitie van toepassing kunnen zijn; namelijk de staat van Israël volgens de (wapenstilstands)grenzen van 1949. Vervolgens is het interessant ook nog even uit te pluizen wat nu precies wordt bedoeld met ‘staat’. Hiervan geeft Encyclio.nl maar liefst 23, van elkaar verschillende, definities. Kortom, over definiëring van Israël bestaat geen eensluidendheid! Gaan de problemen van Karabulut tenminste nog ergens over, TRF kan inderdaad niks anders dan botweg inhakken op Israël.

Maar waarom nu al die kinderachtigheid rondom een Hollandse promotiemaand in een Israëlische supermarktketen? Omdat het in Israël is en dus om Israël gaat. Een land wat over de hele globe door zeer velen wordt beschouwd als een bezettingsmacht die machteloze Palestijnen onderdrukt. Of in elk geval de sterkste partij is bij een conflict wat zo snel mogelijk, hoe dan ook, zou moeten worden beëindigd. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat de wereld geobsedeerd is door het Midden-Oosten-conflict, en de status en positie van de betrokken partijen. Een andere verklaring van die kinderachtige kinnesinne rondom een Hollandse promotiemaand bij een supermarktketen in een land, wat net als bijv. Nederland fouten maakt, heb ik niet.

Uit diezelfde geobsedeerdheid zal hoogstwaarschijnlijk ook de disproportionele verontwaardiging te verklaren zijn die uit grote delen van de wereld is gekomen op de recente aankondiging van president Trump om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël. Hij loste zijn verkiezingsbelofte in en bekrachtigde daarmee ook een besluit wat al in 1995 door het Amerikaanse congres werd genomen. Jammer dat de Donald dit moest doen. Het zou beter zijn geweest wanneer ex president Bill Clinton of Barak Obama het destijds zou hebben bekrachtigd.

 

zaterdag 9 december 2017

Misleidende foto bij NOS bericht over Israëlische luchtaanval op Syrische legerbasis

 

 

- Door Tjalling. -

 

Op de site van de NOS verscheen afgelopen dinsdag een bericht over een Israëlische aanval op een legerbasis in de buurt van de Syrische hoofdstad Damascus, bij de plaats Jamraya.

Het bericht zelf noemt geen burgerslachtoffers, maar er werd daar aanvankelijk een foto bij geplaatst van een Syrische luchtaanval op de plaats Hamouria, waarop duidelijk een slachtoffer is te zien. Na actie van het CIDI is die foto weggehaald van de site van de NOS.

 

Het is goed dat het CIDI in actie is gekomen tegen deze misleidende berichtgeving van de NOS en zeker ook positief dat het resultaat heeft gehad.

Dit neemt echter niet weg dat hierover vragen blijven. Waarom plaatsen NOS-medewerkers een niet passende foto bij een actie van de Israëlische luchtmacht waarbij gèèn slachtoffers vielen? Was dat vanwege tijdsdruk, of – erger – om een eenzijdige zienswijze op het MO-conflict, van waaruit verantwoordelijke medewerkers van de NOS verslaggeving doen?

 

Het is zeker niet de eerste keer dat de NOS met een fout product kwam. In het recente verleden heeft men bijvoorbeeld bij het NOS Jeugdjournaal nog een ernstige blunder gemaakt door een reportage over kinderen in Gaza uit te zenden, die enkel was gebaseerd op informatie afkomstig van Save the Children.

Er zal qua verslaggeving van de NOS over het MO- conflict toch echt iets moeten veranderen, en dat is om verslaggeving te doen vanuit een reëlere visie op Israël. Gebeurt dat niet, dan zullen dergelijke ernstige fouten zich blijven herhalen.

 

 

maandag 27 november 2017

DENK moet in eigen huis orde op zaken stellen

 

 

Op afgelopen 23 november schreef CIDI directeur Hannah Luden een brief met daarin de wens uitgesproken “dat Denk anti-semitisme in eigen kring moet bestrijden voordat de partij anderen verdacht maakt”. Die brief is als opiniestuk gepubliceerd door het AD. De reactie van Denk liet niet lang op zich wachten. Op 25 november werd door het AD een opiniestuk van Denk gepubliceerd. Strekking daarvan was dat Denk elke vorm van discriminatie bestrijdt, maarrrrr zich niet de mond laat snoeren bij kritiek op het beleid van Israël:

“Wij zullen niet zwijgen over het intimideren en opsluiten van Palestijnse kinderen, het uitbreiden van illegale nederzettingen, het vernielen van gebouwen en de invloed van de lange arm van de Israëlische regering.”

 

Fijn dat Denk pretendeert elke vorm van discriminatie te bestrijden, maar ongelimiteerde kritiek en zeer onheuse kritiek op Israël van Denk is wel degelijk een vorm van discriminatie. Over een lange arm gesproken, horen we Denk over Erdogan? Die heeft werkelijk invloed op Turkse Nederlanders. En hoe zit het eigenlijk met het intimideren van christenen in moslimlanden? Intimideren is trouwens zacht uitgedrukt. Verder nog een aantal valse aantijgingen van Denk tegen het CIDI, zoals bijv. deze: Het CIDI zou op elke vorm van kritiek op de Israëlische regering het etiket antisemitisme plakken. In werkelijkheid is het CIDI uiterst zorgvuldig bij het hanteren van het begrip antisemitisme.

 

De reactie van Denk laat zien dat Hannah Luden groot gelijk had met haar brief.

Denk moet inzake zijn visie op discriminatie eerst maar eens grondig in eigen huis orde op zaken stellen.

 

Tjalling